کلانشهرها در ایران بخش ششم

نوشته شده توسط 
رای دادن به این مورد
(0 آرا)

در دهه ی 1340-1330 برداشت سودجویانه از معماری مدرن با هدف بیشتر ساختن، ارزان ساختن و سریع ساختن، منجر به رواج بساز بفروشی بویژه در بناهای مسکونی شهرها گردید. در زمان پهلوی دوم الگوی مدرنیسم در توسعه ی شهرهای کشور بازتابی وسیع یافت و صنعت ساختمان در ایران ظاهری مدرن گرفت. در این سالها طرحهای جامع مرحله بندی شده در تهران و سایر شهرهای مهم ایران تهیه و تصویب گردید، اما سازگاری صحیح با محیط و پیوند با فرهنگ بومی اکثریت جمعیت در طراحی شهرهای جدید نادیده گرفته شد. دگرگونیهای اجتماعی و فرهنگی ناهماهنگ با ظرفیتها یکی پس از دیگری رخ داد. در چنین شرایطی با ایجاد فقط چند فرورفتگی و برآمدگی ناهنجار که از طبقه ی دوم به بعد به بدنه بنا تحمیل می شد، ایجاد یک یا دو اتاق خواب کوچک، یک سالن پذیرایی و ناهارخوری به صورت اِل فرنگی، یک حمام و سرویس، آپارتمانهای بافت شهری را ایجاد کردند که ساخته دست بساز بفروشها بود. در دهه ی پنجم حکومت پهلوی، آپارتمان سازی و آپارتمان نشینی و آپارتمان فروشی به صورت یک شغل غیر حرفه ای رواج یافت و سرانجام آنچه در پایان دوره ی پهلوی دوم در شهرهایمان بوجود آمد ظهور ترکیبی نا متجانس از کلیه ی سبکهای معماری اروپایی و آمریکایی تا بساز و بفروش بود که تا کنون نیز ادامه دارد (نصر، همان: 21-19).

خواندن 1447 بار

لطفاً این مطلب را به اشتراک بگذارید

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

ارسال نظر

کادرهایی که با علامت (*) مشخص شده اند وارد کردن اطلاعات در آنها الزامی می باشد. کد HTML مجاز نیست.

عضویت در خبرنامه

تماس با ما

  • قاسمپور 0060167933913
  • greatmemar@yahoo.com
  • فرم تماس با ما
  • آیدی یاهو: greatmemar آیدی اسکایپ: greatmemar8570